واقعیت این است که ۱۰سال پیش زمانی که محرم فرا میرسید حد اقل یک روز عاشورا را از نوزاد ۶ ماهه تا پیر مرد ۶۰ ساله همه سبز حسینی میپوشیدند همه مشکی میپوشیدند.

حالا آن ده سال پییش آنقدر دور به نظر میرسد که کمتر کسی به یاد دارد.

هر سال اندکی از واقعیت امام حسین (ع) را فراموشمان میشود.

این روزها دیگر کسی به یاد ندارد که گل سر کودکی را کندند.گوشواره هایش را کندند. این روزها تن دخترانمان صورتی رنگ است دخترانمانبه جای سربند یا حسین بهترین گل سرهایشان را به سر دارند.

خوب است...هرسال کمی از معنویتها کاسته میشود.

شاید روزی هم برسد که فرزندمان نداند محرم باید تشدید داشته باشد یا نداشته باشد.

 به این بیاندیشیم که قرار است به کجابرسیم؟

اتفاق جدیدی افتاده.

دانشجو شدم...

سرسبز ترین بهار تقدیم شما باد

آوای خوش هزار تقدیم شما باد

گویند لحظه ایست روئیدن عشق

آن لحظه هزار بار تقدیم شما باد

دوستان خوبم که هنوز هم به یادم هستید،دقیقا بعد از آخرین آپم اتفاقی افتاد که همه برنامه های زندگیم رو با تغییرات اساسی مواجه کرد.

ممنون که به یادم بودید.

ایام خوش...

(نمیدونم دوباره کی بتونم بیام)

دوباره محرم از راه رسيد.

آخ كه چقدر عاشق حال و هواي محرمم.

صداي دسته هايي كه پشت سر هم از دور و بر خونه رد ميشن و صداشون از دور و نزديك دل آدمو پر ميده سمت كربلا.

تاسوعا و خونه عمو و نذري.

عاشورا و خونه اون يكي عمو و بازم نذري.كه چقدر عاشق نذري دادنم.

همه خانماي فاميل دور هم جمع ميشن تا قدمي واسه امام حسين بردارن.همه يه دل ، يه رنگ.همه بدون چشم داشت. چشم همه دوخته شده به دامن امام حسين و ياراش.

گوشامو تيز ميكنم.آره مثل اينكه صدايي از دور مياد. يكي با نگراني ميگه :ساعت 2ست.برنج هنوز دم نكشيده...يكي ديگه ميگه يه وقت كم نياد شرمنده شيم؟!..

منم كم كم دارم نگران ميشم.نكنه...

داره بازم صدا مياد...اين دفعه چند تا صدا باهمه:...نه نذر مال امام حسينه .نگران نباشين.امام حسين خودش كمك ميكنه...

همه مثل اينكه چيزي يادشون افتاده باشه يهو نفس راحتي ميكشن.

خسته نباشين......اجرتون با آقا....همه مون خادم آقاييم،منتي رو كسي نيس... اجرتو ن با امام حسين...

آخ كه چقدر عاشق اين جمله ام.

لباس مشكي.شال مشكي...

خاطره اون روزا هيچ وقت از ذهنم پاك نميشه.

ولي نميدونم امسال چرا مثل اون سالا نيس.

احساس ميكنم يه چيزي عوض شده.

بيرونو گشتم. چيزي نبود.

شايد ...شايد يه چيزي تو خود من عوض شده.

شايد دلمه.

آره دلم مثل پارسال و پيار سالا نيس.

اين دفعه ديگه به روزايي كه خونه عموهاي مامانم مهمونيم فكر نميكنم.

فكرم مشغول درس و اين چيزا هم نيس.

اي خدا جون؛ اين دفعه دلم داره واسه كربلا پر پر ميزنه. اي كاش الان جلوي حرم امام حسين بودم.

خدا جونم نخند.ميدونم من عرضه و شعور اين چيزا رو ندارم؛

ولي..  تو كه خدايي.

مگه نه دوستام؟!

خيلي فكر كردم. تا ببينم با چه مطلبي آپ بشم.كه هم تازگي داشته باشه ، هم حرفاي دلم باشه تا با گفتنشون كمي سبك بشم. فكر كردم بهتره يه صفحه از دفتر خاطراتمو بنويسم. صفحه اي كه به تازگي نوشتم و براي خدا هم پستش كردم. خدا يا به خاطر همه چيز ممنون. التماس دعا؛وفا.